Trochę nawijki o cynamonie i wielorybach

"Wyobraźnia to broń. Ci, którym jej brakuje, giną pierwsi" ~ Goblin Slayer 

Hej, czuję dziwny "przymus" powiedzenia czegoś o tym kim tak właściwie jestem. Nawet nie wiem, od czego zacząć, jestem tak cholernie słabx w mówieniu o sobie...

Od jakoś 2016/2017 roku biorę pisanie na poważnie i tworzę moje własne uniwersum. W 2016 do pisania zainspirowała mnie moja znajoma, z którą próbowałxm napisać książkę, oczywiście fantasy. Potem wzixłxm się za moją własną. Początkowo publikowałxm ją na otoczonej złą sławą platformie Wattpad (mówiąc o złej sławie, mam na myśli część "raczkową", która się tam utworzyła i większość społeczności, która mi pokazała, że nie jest to miejsce dla mnie). Przez jakiś czas po opublikowaniu kilku rozdziałów pojawiały się w mojej głowie nowe pomysły, ale byłxm zbyt leniwx, by je realizować.

Teraz... Może wyjaśnię dlaczego "trochę nawijki o cynamonie i wielorybach". Cynamon jest moją ulubioną przyprawą i czasem umiem użyć jej z trzy razy za dużo i mój nick na różnych platformach często zawiera cynamon. Co do wielorybów... Jakoś tak się stało, że je pokochałxm i są czymś, co bardzo mi się ze mną kojarzy. 

Chcę też wspomnieć o jeszcze jednej ważnej rzeczy. Jestem amatorem, a amatorów należy poprawiać. W razie jakichś błędów proszęęęęę powiedzcie mi, gdzie są i jakie. Można w komentarzu, watt (_fu_k_off_) lub na ig (not_felec).

Dziękuję za uwagę i podziwiam tych, którzy to przeczytali. Miłego dnia ♥

(Jeszcze będę to aktualizować... po prostu nie wiem co o sobie powiedzieć...)

Jeśli kogoś to obchodzi, można na mnie mówić Max, ewentualnie Krasnal.

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Sad end

Świat jest taki intrygujący, a życie ciekawe i pełne niespodzianek, prawda? Jeśli tak uważasz, witaj w klubie “chorych”. Dla całej mojej rodziny, znajomych i nauczycieli, to, że się, chociażby uśmiecham, jest objawem choroby. Jakiej? Szczęścia. U niektórych szczęście łatwo się leczy i czasem nawet od razu popełniają samobójstwo. Z takiego dziecka rodzice są dumni. Im młodszy dzieciak, tym duma większa. A dla moich rodziców powodem do dumy nigdy nie będę. Dlaczego? Ja niestety należę do tej grupy osób… chorych od narodzin. Nie zachorowałem na szczęście, ja się z nim urodziłem.  Takich ponoć leczy się najciężej, bo nic nie rozumieją, chcą być szczęśliwi i kropka. Lecz jest to tylko pierwszy stopień chorego na szczęście od urodzenia. Drugim jest próba namawiania innych do życia pełnią życia. Wtedy miarka już się przelewa… Na taką osobę czeka zamknięty ośrodek. Ośrodek ten, “szpital nieszczęść” to najgorsze miejsce, do którego może trafić chory. Nie tylko codziennie starają mu się wmów...
Czytaj więcej

Wyspa wielorybów (prolog)

Władca samotnego, wyludnionego królestwa siedział na wielkim tronie, w samotnym, wyludnionym i wielkim zamku. W powietrzu czuł pustkę, ale i przepełnienie, jakby jego wnętrze wlewało się do każdego pomieszczenia twierdzy. Blondyn oparł głowę na ręce i rozejrzał się po sali tronowej. Bywał tu bardzo często, ale zawsze było coś, co zauważał pierwszy raz. Jednak w rzeczywistości była to za każdym razem ta sama zwykła rzecz. Chłopak westchnął, pragnął gdzieś iść, ale nie miał siły wstać z tronu. Prawdę mówiąc, nawet nie chciał mieć siły, wolał umrzeć, siedząc tu, niż chodząc po lesie. Miał już wszystkiego dość. Ostatni mieszkańcy jego królestwa opuścili je niby niedawno, ale chłopiec czuł, jakby minęły wieki. Zaczęła doskwierać mu samotność, której zawsze tak bardzo mu brakowało, więc przekonał się wreszcie, że to nie to o co prosił te wszystkie lata. Blondyn siedział tak kilka godzin. W końcu zmęczony myśleniem podniósł obolałe ciało z tronu i poszedł powolnym, i ospałym krokiem w stronę ...
Czytaj więcej

Skoczyłem!

Niebo czerwone od zachodzącego słońca, w dole świecące na wszystkie kolory bilbordy i latarnie oświetlające drogi wielkiego miasta. Na ulicach było jednak mało ludzi, a jeśli już byli, to zapatrzeni z telefony lub wystawy sklepowe. Mnie nie widział nikt. Z wysokiego, no może nie aż tak wysokiego jak te wszystkie drapacze chmur, budynku obserwowałem wszystko, co działo się na około. Moje nogi swobodnie wisiały nad przepaścią, ale ciągle się jeszcze wahałem więc powoli, co jakiś czas przesuwałem się lekko do przodu. Myślałem tylko w kółko i w kółko "Co jeśli tak się nie da?", ale odpowiedź była tylko jedna "Nie dowiesz się, póki nie spróbujesz". Siedziałem tu już długo. Wiatr był coraz mocniejszy, niebo ciemniejsze. — Wszedłeś tu w południe. Skocz wreszcie. Nie bój się! — powiedziałem, a raczej prawie krzyknąłem do siebie, nie było tu nikogo innego. — Kurwa! — położyłem się na plecach, nogi nadal zawisły z krawędzi budynku. W końcu zebrałem się na odwagę, w...
Czytaj więcej