NotFelec

Niebo czerwone od zachodzącego słońca, w dole świecące na wszystkie kolory bilbordy i latarnie oświetlające drogi wielkiego miasta. Na ulicach było jednak mało ludzi, a jeśli już byli, to zapatrzeni z telefony lub wystawy sklepowe. Mnie nie widział nikt. Z wysokiego, no może nie aż tak wysokiego jak te wszystkie drapacze chmur, budynku obserwowałem wszystko, co działo się na około. Moje nogi swobodnie wisiały nad przepaścią, ale ciągle się jeszcze wahałem więc powoli, co jakiś czas przesuwałem się lekko do przodu. Myślałem tylko w kółko i w kółko "Co jeśli tak się nie da?", ale odpowiedź była tylko jedna "Nie dowiesz się, póki nie spróbujesz". Siedziałem tu już długo. Wiatr był coraz mocniejszy, niebo ciemniejsze. — Wszedłeś tu w południe. Skocz wreszcie. Nie bój się! — powiedziałem, a raczej prawie krzyknąłem do siebie, nie było tu nikogo innego. — Kurwa! — położyłem się na plecach, nogi nadal zawisły z krawędzi budynku. W końcu zebrałem się na odwagę, w...

Niezależnie od tego, w którą stronę, by nie spojrzeć, po horyzont rozciągało się morze lub nawet już ocean. Pierwszy raz w moim, może i krótkim, życiu czułem się wolny, jednak jednocześnie, uwięziony. Czułem jakby, miały nade mną ciągłą kontrolę. Mimo że były trzymane w zamknięciu, ciągle miałem wrażenie, że mogą uciec i znowu mi w czymś przeszkodzić. Całkiem niedawno uciekłem z lądu, właściwie to nie wiem kiedy i nie wiem, czy tego chciałem lub, czy było to dla mnie dobre. Jednakże jestem tutaj i nie warto roztrząsać przeszłość, której i tak nie znam. Wiele z niej mi umknęło już wiele lat temu. Czasem też zapominam rzeczy całkiem oczywistych, które zdaje się, powinienem pamiętać. Któregoś niesprecyzowanego dnia, gdzieś w przeszłości zapomniałem zamknąć kreatury znajdujące się pod podkładem. Nie było to za przyjemne przeżycie. Samo ich wyjście na powierzchnię było koszmarne. Przeszywały moją duszę swoimi spojrzeniami lub samą obecnością tuż obok mnie, miałem ochotę zatrzymać się...