Wyspa wielorybów (prolog)

Władca samotnego, wyludnionego królestwa siedział na wielkim tronie, w samotnym, wyludnionym i wielkim zamku. W powietrzu czuł pustkę, ale i przepełnienie, jakby jego wnętrze wlewało się do każdego pomieszczenia twierdzy. Blondyn oparł głowę na ręce i rozejrzał się po sali tronowej. Bywał tu bardzo często, ale zawsze było coś, co zauważał pierwszy raz. Jednak w rzeczywistości była to za każdym razem ta sama zwykła rzecz.


Chłopak westchnął, pragnął gdzieś iść, ale nie miał siły wstać z tronu. Prawdę mówiąc, nawet nie chciał mieć siły, wolał umrzeć, siedząc tu, niż chodząc po lesie. Miał już wszystkiego dość.


Ostatni mieszkańcy jego królestwa opuścili je niby niedawno, ale chłopiec czuł, jakby minęły wieki. Zaczęła doskwierać mu samotność, której zawsze tak bardzo mu brakowało, więc przekonał się wreszcie, że to nie to o co prosił te wszystkie lata.


Blondyn siedział tak kilka godzin. W końcu zmęczony myśleniem podniósł obolałe ciało z tronu i poszedł powolnym, i ospałym krokiem w stronę jednego z pomieszczeń.


Podszedł do niewielkiego stolika, na którym leżała też niewielka kartka. Wziął ją delikatnie do ręki i przeczytał to jedno, jedyne zdanie, które zawierała. Chciał być pewien, że nie popełnił żadnych błędów. Następnie odłożył ją, wyjął z kieszeni pióro i złożył na kartce swój podpis razem z datą. Po podpisaniu wyszedł z pomieszczenia, zostawiając swój testament na łaskę losu.


Kilka minut później, swoim powolnym krokiem, zmierzał już do pełnego tajemnic lasu u stóp wzgórza, na którym znajdował się zamek. Gdy do niego wszedł, poczuł nagły, lecz delikatny podmuch zimnego i wilgotnego wiatru. Niewzruszony poszedł dalej. 


Po jakimś czasie chłopiec na chwilę przystanął. Poczuł na sobie czyjś wzrok, rozejrzał się zdziwiony, jednak nic nie zauważył, nawet zwierzęcia. Co go mogło obserwować? Co go mogło obserwować z ukrycia? Czy był w niebezpieczeństwie? Czy jeśli tak, nie powinien się z tego faktu cieszyć? A może jest totalnym tchórzem? A może boi się nawet śmierci, na której spotkanie przyszedł? Myśli tego typu kłębiły się w jego głowie, było ich coraz więcej. Zaczął panikować, czuć niewyobrażalny strach. Mimo wszystko zacisnął zęby i pobiegł do drzewa, do którego od początku zmierzał.


Wyczerpany stanął na przyniesionym tu przez niego dość sporym pniu drzewa. Poczuł, jak się pod nim ugina. Spodziewał się tego, w końcu był stary i najprawdopodobniej spróchniały – przyniósł go naprawdę wiele lat temu. Potem wystarczyło założyć na szyję pętlę. Zajęło to chłopcu chwilę. Chwilę także się bał i wahał. Gdy uspokoił oddech, zamknął oczy i odtrącił pieniek na bok.


- - - 


Taka sobie krótka książka powstaje. Chyba dam tu dużo czarnego humoru...

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Sad end

Świat jest taki intrygujący, a życie ciekawe i pełne niespodzianek, prawda? Jeśli tak uważasz, witaj w klubie “chorych”. Dla całej mojej rodziny, znajomych i nauczycieli, to, że się, chociażby uśmiecham, jest objawem choroby. Jakiej? Szczęścia. U niektórych szczęście łatwo się leczy i czasem nawet od razu popełniają samobójstwo. Z takiego dziecka rodzice są dumni. Im młodszy dzieciak, tym duma większa. A dla moich rodziców powodem do dumy nigdy nie będę. Dlaczego? Ja niestety należę do tej grupy osób… chorych od narodzin. Nie zachorowałem na szczęście, ja się z nim urodziłem.  Takich ponoć leczy się najciężej, bo nic nie rozumieją, chcą być szczęśliwi i kropka. Lecz jest to tylko pierwszy stopień chorego na szczęście od urodzenia. Drugim jest próba namawiania innych do życia pełnią życia. Wtedy miarka już się przelewa… Na taką osobę czeka zamknięty ośrodek. Ośrodek ten, “szpital nieszczęść” to najgorsze miejsce, do którego może trafić chory. Nie tylko codziennie starają mu się wmów...
Czytaj więcej

Skoczyłem!

Niebo czerwone od zachodzącego słońca, w dole świecące na wszystkie kolory bilbordy i latarnie oświetlające drogi wielkiego miasta. Na ulicach było jednak mało ludzi, a jeśli już byli, to zapatrzeni z telefony lub wystawy sklepowe. Mnie nie widział nikt. Z wysokiego, no może nie aż tak wysokiego jak te wszystkie drapacze chmur, budynku obserwowałem wszystko, co działo się na około. Moje nogi swobodnie wisiały nad przepaścią, ale ciągle się jeszcze wahałem więc powoli, co jakiś czas przesuwałem się lekko do przodu. Myślałem tylko w kółko i w kółko "Co jeśli tak się nie da?", ale odpowiedź była tylko jedna "Nie dowiesz się, póki nie spróbujesz". Siedziałem tu już długo. Wiatr był coraz mocniejszy, niebo ciemniejsze. — Wszedłeś tu w południe. Skocz wreszcie. Nie bój się! — powiedziałem, a raczej prawie krzyknąłem do siebie, nie było tu nikogo innego. — Kurwa! — położyłem się na plecach, nogi nadal zawisły z krawędzi budynku. W końcu zebrałem się na odwagę, w...
Czytaj więcej