Krótkie opowiadanie bez tytułu

Niezależnie od tego, w którą stronę, by nie spojrzeć, po horyzont rozciągało się morze lub nawet już ocean. Pierwszy raz w moim, może i krótkim, życiu czułem się wolny, jednak jednocześnie, uwięziony. Czułem jakby, miały nade mną ciągłą kontrolę. Mimo że były trzymane w zamknięciu, ciągle miałem wrażenie, że mogą uciec i znowu mi w czymś przeszkodzić.
Całkiem niedawno uciekłem z lądu, właściwie to nie wiem kiedy i nie wiem, czy tego chciałem lub, czy było to dla mnie dobre. Jednakże jestem tutaj i nie warto roztrząsać przeszłość, której i tak nie znam. Wiele z niej mi umknęło już wiele lat temu. Czasem też zapominam rzeczy całkiem oczywistych, które zdaje się, powinienem pamiętać.
Któregoś niesprecyzowanego dnia, gdzieś w przeszłości zapomniałem zamknąć kreatury znajdujące się pod podkładem.
Nie było to za przyjemne przeżycie. Samo ich wyjście na powierzchnię było koszmarne. Przeszywały moją duszę swoimi spojrzeniami lub samą obecnością tuż obok mnie, miałem ochotę zatrzymać się w jednym z portów, by poprosić kogoś, kogokolwiek, o pomoc w schwytaniu ich, jednak te pozaziemskie istoty były mądrzejsze i silniejsze niż ja. Kilka z nich złapało mnie, nie pozwoliło się ruszać, czułem się, jakby moje ciało było z galarety. Trząsłem się, a błagając o litość, jąkałem jak dziecko próbujące przeczytać pierwszy raz w życiu zdanie w elementarzu. W końcu nie byłem w stanie się odezwać, ich moc była zbyt potężna, a ja zbyt słaby.
Reszta stworzeń przejęła ster. Płynęliśmy coraz dalej w ocean. Dopiero po dłuższym czasie, puściły mnie.
Wyczerpany upadłem na kolana i podparłem rękami o drewniany pokład. Kreatury się schowały, ja poczułem spokój, jednak nie czułem, żebym wygrał. Raczej wręcz przeciwnie. Stałem na przegranej pozycji.
Od tamtego czasu nie mogłem się zbliżać ani do tych istot, ani do portów. Wolałem zrezygnować ze wszystkiego, byle by się to nie powtórzyło.
- - -
Zainspirowała mnie jedna historyjka o lękach, którą gdzieś tam przeczytałem czy coś...
Właściwie to opisałem chyba po prostu uczucia, jakie mi towarzyszą gdy muszę wykonać jakieś interakcje z kimś innym niż moi przyjaciele 

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Sad end

Świat jest taki intrygujący, a życie ciekawe i pełne niespodzianek, prawda? Jeśli tak uważasz, witaj w klubie “chorych”. Dla całej mojej rodziny, znajomych i nauczycieli, to, że się, chociażby uśmiecham, jest objawem choroby. Jakiej? Szczęścia. U niektórych szczęście łatwo się leczy i czasem nawet od razu popełniają samobójstwo. Z takiego dziecka rodzice są dumni. Im młodszy dzieciak, tym duma większa. A dla moich rodziców powodem do dumy nigdy nie będę. Dlaczego? Ja niestety należę do tej grupy osób… chorych od narodzin. Nie zachorowałem na szczęście, ja się z nim urodziłem.  Takich ponoć leczy się najciężej, bo nic nie rozumieją, chcą być szczęśliwi i kropka. Lecz jest to tylko pierwszy stopień chorego na szczęście od urodzenia. Drugim jest próba namawiania innych do życia pełnią życia. Wtedy miarka już się przelewa… Na taką osobę czeka zamknięty ośrodek. Ośrodek ten, “szpital nieszczęść” to najgorsze miejsce, do którego może trafić chory. Nie tylko codziennie starają mu się wmów...
Czytaj więcej

Wyspa wielorybów (prolog)

Władca samotnego, wyludnionego królestwa siedział na wielkim tronie, w samotnym, wyludnionym i wielkim zamku. W powietrzu czuł pustkę, ale i przepełnienie, jakby jego wnętrze wlewało się do każdego pomieszczenia twierdzy. Blondyn oparł głowę na ręce i rozejrzał się po sali tronowej. Bywał tu bardzo często, ale zawsze było coś, co zauważał pierwszy raz. Jednak w rzeczywistości była to za każdym razem ta sama zwykła rzecz. Chłopak westchnął, pragnął gdzieś iść, ale nie miał siły wstać z tronu. Prawdę mówiąc, nawet nie chciał mieć siły, wolał umrzeć, siedząc tu, niż chodząc po lesie. Miał już wszystkiego dość. Ostatni mieszkańcy jego królestwa opuścili je niby niedawno, ale chłopiec czuł, jakby minęły wieki. Zaczęła doskwierać mu samotność, której zawsze tak bardzo mu brakowało, więc przekonał się wreszcie, że to nie to o co prosił te wszystkie lata. Blondyn siedział tak kilka godzin. W końcu zmęczony myśleniem podniósł obolałe ciało z tronu i poszedł powolnym, i ospałym krokiem w stronę ...
Czytaj więcej

Skoczyłem!

Niebo czerwone od zachodzącego słońca, w dole świecące na wszystkie kolory bilbordy i latarnie oświetlające drogi wielkiego miasta. Na ulicach było jednak mało ludzi, a jeśli już byli, to zapatrzeni z telefony lub wystawy sklepowe. Mnie nie widział nikt. Z wysokiego, no może nie aż tak wysokiego jak te wszystkie drapacze chmur, budynku obserwowałem wszystko, co działo się na około. Moje nogi swobodnie wisiały nad przepaścią, ale ciągle się jeszcze wahałem więc powoli, co jakiś czas przesuwałem się lekko do przodu. Myślałem tylko w kółko i w kółko "Co jeśli tak się nie da?", ale odpowiedź była tylko jedna "Nie dowiesz się, póki nie spróbujesz". Siedziałem tu już długo. Wiatr był coraz mocniejszy, niebo ciemniejsze. — Wszedłeś tu w południe. Skocz wreszcie. Nie bój się! — powiedziałem, a raczej prawie krzyknąłem do siebie, nie było tu nikogo innego. — Kurwa! — położyłem się na plecach, nogi nadal zawisły z krawędzi budynku. W końcu zebrałem się na odwagę, w...
Czytaj więcej